Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αυτοαναφορά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αυτοαναφορά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Meet my wiki

πηγη wikicommons, αδεια GFDL


Οταν μεγαλωσω -δηλαδη, πρωτα ο Θεος, σε καναδυο μηνες- θελω να γινω μηχανικος λογισμικου (σοφτγουερ ετζινιρ που λεμε και στα Ελληνικα) και η αγαπημενη μου εξειδικευση ειναι η μοντελοποιηση λογισμικου (σοφτγουερ μοντελιγκ) και τα παρεπομενα. Ιδανικα δηλαδη, οταν μεγαλωσω και με ρωταει ο κοσμος τι δουλεια κανω, θα εχω να επιλεξω πώς θα απαντησω: Αν θελω να το παιξω νερντουλας θα λεω οτι "Ασχολουμαι με μοντελισμο", με τις προφανεις αναφορες στα πλαστικα αεροπλανακια που φτιαχναμε στο γυμνασιο, ενω αν θελω να το παιξω ιστορια θα λεω οτι "Ασχολουμαι με το μοντελινγκ" και αστους να ψαχνουνε να βρουνε τις σαμπανιες και τα bunnies.

Τελοσπαντων, οπως και με ολα τα πραγματα πλεον σε αυτον τον κοσμο, το πεδιο δοξης λαμπρο του σοφτγουερ μοντελιγκ συνοδευται απο εναν τεραστιο ογκο πληροφοριας απο το δυκτιο. Και οσο προχωραει η διαδικασια εκκολαψης μου, γινεται ολο και πιο εμφανες οτι υπαρχει η μεγαλη αναγκη να μπορω να κουμανταρω αυτην την πληροφορια. Ουσιαστικα αυτο που με ενδιαφερει ειναι να εχω ενα "annotated directory" δηλαδη εναν καταλογο συνδεσμων με σχολια δικα μου, ωστε να μπορω να οργανωσω, να φιλτραρω και να καταλογογραφησω ολη αυτην την πληροφορια. Ιδανικα, αυτο θα μπορουσε καποια στιγμη να φανει χρησιμο και σε αλλους ανθρωπους.

Για τετοιες δουλειες δεν υπαρχει καλυτερο πραγμα απο το να μπορει κανεις να εχει το δικο του wiki. Και αναμεσα στoυς πολλους και διαφορους που προσφερουν τετοιες υπηρεσιες (γιατι το web2.0 δεν ειναι μονο τα blogs, το youtube και το flickr...), διαλεξα ολως τυχαιως το Wikidot το οποιο προσφερει δωρεαν wiki hosting χωρις διαφημισεις και ειναι και κομψο. Επισης, το Wikidot χρησιμοποιει το λογισμικο ...wikidot, το οποιο υποτιθεται οτι θα ειχε απελευθερωθει σαν ελευθερο λογισμικο το καλοκαιρι (ή το φθινοπωρο συμφωνα με ενα αλλο FAQ), αλλα εχει καθυστερησει (ή εγκαταλειφθει σαν ιδεα, δεν ξερω).

Τελοσπαντων, με αρκετα λιγη προσπαθεια, σηκωσα το Software Modeling Wiki, ενα "annotated directory" για οτιδηποτε μου χτυπησει στο ματι σαν χρησιμο, ενδιαφερον, δυνητικα χρησιμο ή δυνητικα ενδιαφερον σχετικα με το θεμα. Το χρησιμοτερο προς το παρον κομματι του wiki, μαλλον θα ελεγε κανεις οτι ειναι ο μικρος σχολιασμενος καταλογος για τα σχετικα εργαλεια, με εμφαση σε εκεινα που ειναι ελευθερο λογισμικο.

So, come, meet my wiki! :-)

Bye bye 2007

Ουφ. Παει κιαυτο. Ενας χρονος πιο μεσα στην τριτη χιλιετια, ενας χρονος πιο κοντα στο Μελλον της επιστημονικης φαντασιας, των διαστημοπλοιων και των ιπταμενων αυτοκινητων, των αποικιων στον Αρη, των ρομποτ και των χρονομηχανων. Οκει, σε αυτο το τελευταιο κρατηστε πισινη: δεν ξερεις ποτε αν οσο περναει ο καιρος πλησιαζεις ή απομακρυνεσαι απο το σημειο στο χρονο που θα εχει ηδη γινει το πρωτο χρονοταξιδι. Αλλα τελοσπαντων.

απο το xkcd, αδεια CC-by-nc-2.5


Αυτος ειναι ο ενας τροπος να δεις το πραγμα. Ο αλλος ειναι οτι ειναι ενας ακομα χρονος που σε φερνει ακομα πιο μακρια απο το 1983, απο το καμπινγκ στα Καμενα Βουρλα, απο την γιαγια την Παναγιωτα, απο τα αλμπουμ με τα χαρτακια δεινοσαυρους, απο τη μπαλα στο 4ο Δημοτικο και απο τα κρουασαν κατσελη απο τον Μπαμπόλα. Αλλα τελοσπαντων.

Τα παγκοσμιως σημαντικα της χρονιας που περασε μπορει ο καθενας να τα βρει στις εφημεριδες, στο ιντερνετ και στην τηλεοραση. Τα παγκοσμιως σημαντικα ειναι βεβαια πολυ σημαντικα. Αλλα για τον καθενα μας, πιο σημαντικα ειναι αυτα που εμεις ζησαμε και που μας σημαδεψαν και που μας αλλαξαν. Τα πραγματακια τα οποια μπορουμε να ισχυριστουμε οτι μας μεγαλωσανε, οτι μας αυξησανε ή μας κανανε λιγοτερους, αυτα εχουν για τον καθενα απο εμας περισσοτερη σημασια απο τα παγκοσμια μπαμπουμ και ταρατατζουμ. Και ετσι θα επρεπε να ειναι.

Τι κραταω εγω απο το 2007, τι εζησα το 2007?

Ε, λοιπον, το 2007 ξεκινησε για μενα δυναμικα. Κινημα κινημα κινημα. Αγωνας να σωσουμε το Αρθρο 16 και το Αρθρο 24. Ο Καλος Αγωνας: συνελευσεις, πορειες, φορουμικες διαμαχες. Και αναμεσα στα αλλα, στον ελευθερο πολιορκημενο, επαναστατημενο και απαλλοτριωμενο απο την αστικη ταξη χρονο μου ξεκινησα και το ιστολογι τουτο εδω και αρχισα να γραφω.

Ξαφνικα, απο το πουθενα, εσκασε το σοκ της 8ης Μαρτιου 2007. Και ειχα την τιμη και τον τρομο να ζησω το μακελειο απο την πρωτη σειρα, να δω με τα ματια μου να καταρρεουν ολες μου οι αυταπατες για τη δημοκρατια "τους". Πρωτο τραπεζι πιστα. Για την ακριβεια, πανω στην πιστα. Αλλα περασε και αυτο με κεδρος τα πολυτιμα μαθηματα πολιτικης που μαζεψα.



Μετα πηρα διπλωματικη. Διαβασμα πολυ αλλα ωραιο, ψαξιμο και πολλα καινουρια πραγματα. "A manifesto for model merging" και EMF: απολαυση. Ταυτοχρονα, αρχισε να γινεται μια μεταλλαξη της αυτοπεποιθησης και της νοοτροπιας μου, αρχισα να σκεφτομαι το μελλον, γιατι η ωραια ιστορια της φοιτητο-υπαρξης αρχισε να αποκτα τελος.

Λιγο αργοτερα ηρθε η ιστορια με την Αμαλια και αρχισα να μαθαινω και να συνειδητοποιω το πραγματικο βαθος αυτου που ονομαζουμε Κοινωνια. Αρχισα δηλαδη να μαθαινω οτι οντως υπαρχουν κοινες αξιες που με ενωνουν με ολους τους υπολοιπους ανθρωπους που μενουν στο ιδιο μερος με μενα. Στο ενδιαμεσο, ειδα και τον Νικολα να παιζει live στην Ιατρικη.

Τον Ιουνιο, η Ημεριδα της Κοινοτητας Ελευθερου Λογισμικου ΕΜΠ, εκτος απο τους ανθρωπους που γνωρισα, τα πραγματα που εμαθα και τις εμπειριες που εζησα, μου εδωσε για πρωτη ισως φορα την αισθηση οτι το Πολυτεχνειο ειναι οντως το δικο μου σπιτι, ενα μερος και μια κοινωνια που να μπορω -και μου αρεσει- να ανηκω.

Mετα, η Παρνηθα, η καταστροφη σε λαιβ μεταδοση απο το μπαλκονι και την ταρατσα μου. "Ποτε ξανα". Αχ και να ξεραμε... Αχ, αχ και να ξεραμε...

Ομως δεν ειχα πολυ καιρο να το σκεφτω. Καλοκαιρινη εξεταστικη και το πρωτο μεγαλο βημα για το πτυχιο με το ξεκαθαρισμα παλιων αμαρτιων (λεγε με Αναλυση Ι). Αμεσως μετα, το μεγαλο παρτι στην Αιγινα και η συνειδητοποιηση οτι, ναι, ειμαστε οντως μεγαλα παιδια τωρα πια. Ειπα και κατι σημαντικο τοτε (δεν το εχω ξεχασει). Και μεσα σε ολα αυτα, αρχισε να παιρνει και συγκεκριμενη πλεον μορφη το τι θελω να γινω οταν μεγαλωσω. Και τι πρεπει να κανω για να το πετυχω. Και τι Κοστος θα εχει αυτο.

Και πριν προλαβω και γω και ολος ο κοσμος να συνελθουμε απο την Παρνηθα, μας χτυπησε ολους το Μεγαλο Μακελειο. Αυπνες νυχτες στο ραδιοφωνο και ξεκοκαλισμα της μπλογκοσφαιρας και ας μην ειχα το κουραγιο να γραψω τιποτα. Μεχρι που εσκασα. Και αυτη τη φορα κατεβηκα στο Συνταγμα με τα μαυρα, και ας μην συμφωνουσα με το "βουβο" της υποθεσης (το αθροιστικο 13% στις εκλογες λιγο αργοτερα ηταν κατα τη γνωμη μου πιο αποτελεσματικο).



Μετα παλι ...εξεταστικη που πηγε μια χαρα ευτυχως. Και με το που τελειωσε η διμηνη παραμονη στα χαρακωματα του ακαδημαικου Verdun, τολμησα το μεγαλο βημα: εκοψα το καπνισμα (μαλιστα, το Σαββατο κλεινω δυο μηνες ακαπνος).

Και πριν καλα καλα συνειδητοποιησω την καινουρια κατασταση με τα εξι εναπομειναντα για τα εξηντα συνολο για να το σηκωσω το τιμημενο το πτυχιο, αρχισα να τρεχω για τις αιτησεις. Και μετα ηρθε το 2008.

Το 2007, παρολο που περασε τρεχοντας, νιωθω οτι μου αφησε πολλα πραγματα που με αλλαξαν πολυ. Τελειωνοντας (πρωτα ο Θεος) το Πολυτεχνειο, ειναι σαν να βρισκομαι για αλλη μια φορα σε ενα μεταιχμιο, σε ενα κομβικο σημειο. Και τον τελευταιο χρονο νομιζω οτι πηρα αρκετα ταχυρρυθμα μαθηματα για την επομενη φαση. Μενει να δουμε αν προσεχα στην ταξη.

Για τον επομενο που ερχεται, μερικες ευχες.
Ευχομαι:
  • υγεια
  • χαρα
  • αγαπη
  • ειρηνη
  • να καταφερει ο καθενας μας αυτα που θελει
  • να κοψει ο καθενας μας οποιες κακες συνηθειες θελει
  • να ειναι καλα αυτοι που αγαπαει ο καθενας μας
  • να ειναι καλα και αυτοι που δεν γνωριζουμε
  • να ειναι καλα και οσοι ζουν πολυ μακρια απο εμας
  • να μην ξαναχρειαστε ποτε ξανα να πουμε τα "ποτε ξανα" του 2007
  • λιγοτερη φτωχεια, πεινα και δυστυχια
  • να μην εχουμε πυρηνικες περιπετειες απο το Πακισταν
  • να ηρεμησουν τα πραγματα στο Νταρφουρ
  • να παρουν ποδι Αμερικανοι, συμμαχοι και Τουρκοι απο το Ιρακ
  • το ιδιο για το Αφγανισταν
  • να υπαρξει δικαιη ειρηνη στην Κυπρο και την Παλαιστινη
  • να βρεθει ανθρωπος να συνεχισει το εργο του Τσαβες και του Φιντελ
  • να αυξηθει η επιρροη της Αριστερας σε Κοσμο, Ευρωπη και Ελλαδα
  • τα καλυτερα στον Zach Condon και απο τον Zach Condon
  • να δουμε κυβερνηση συνεργασιας ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ!!
  • να λυθει το ενεργειακο προβλημα
  • παγκοσμια ειρηνη
  • παγκοσμια σοσιαλιστικη επανασταση!!

Edit: μια ακομα ευχη για το 2008:
Να γινουν εξαιρεση οι αλμπανηδες ρε παιδια, οχι ο κανονας...

Αιντε, χρονια πολλα...

Θα το κοψω ρε

Απο σημερα, Δευτερα 5 Νοεμβριου του 2007, δεν ειμαι πλεον καπνιστης. Το ποσο καιρο θα καταφερω ακομα να το λεω αυτο, θα εξαρτηθει απο το ποσο θα αντεξω. Με τη βοηθεια του πρασινου τσαγιου, των αγαπημενων μου προσωπων και των φιλων μου, ελπιζω να αντεξω οσο χρειαστει.

Αρχισα να καπνιζω στις 18 Ιουνιου του 2001, την ημερα που εδωσα και το τελευταιο μαθημα των πανελληνιων, βιολογια γενικης. Το θυμαμαι πολυ καθαρα γιατι, οπως τωρα αποφασισα πριν ενα-εναμιση μηνα να το κοψω σημερα, ετσι και τοτε ειχα αποφασισει να το ξεκινησω με το τελος των πανελληνιων. Προφανως το σκεφτομουνα σαν κατι σε φαση τελετη ενηλικιωσης. Η πλακα ειναι πως την πραγματικη τελετη ενηλικιωσης μαλλον την κανω τωρα, κοβοντας το.

φωτογραφια του rcooper, αδεια χρησης CC-by-sa-2.0

Ενα απο τα διαφορα tips που ψαρεψα αποδω κιαποκει στο ιντερνετ ειναι να βρεις κατι να απασχολησεις τον εαυτο σου οταν σου ερχεται πολυ εντονα να καπνισεις. Για την γευση και την αισθηση οτι εχω κατι στο στομα μου η βοηθεια μου θα ειναι το πρασινο τσαι. Σκοπευω να πινω πολυ περισσοτερο τσαι απο εδω και μπρος γιατι δεν μου παει η γευση του με το τσιγαρο. Το τσαι χωρις ζαχαρη, οχι για να μην παχυνω (αυτο θα γινει αν αρχισω να σαβουρωνω), αλλα γιατι παντα μου αρεσε χωρις ζαχαρη. Εκτος απο το να το πινω, σκοπευω και να μασαω τσαι (χωρις πλακα), για να αντικαθιστω την πικριλα του τσιγαρου με την πικριλα του τσαγιου. Ελπιζω μονο να μην με μαγκωσουνε τιποτα αστυνομικοι και το περασουν για τιποτα περιεργο.

Αυτα για το σωματικο κομματι του χαρμανιασματος. Για το ψυχολογικο, ξεκινησα ενα καινουριο ιστολογι, με τιτλο "Θα το κοψω ρε". Σκεφτηκα οτι αφου εχω που εχω συνηθισει να γραφω εδω περα, γιατι να μην χρησιμοποιησω το ...web 2.0 για βοηθεια στο κοψιμο του καπνισματος? Οποτε λοιπον με πιανουν τα μεγαλα χαρμανιασματα, θα ποσταρω οτι μου κατεβαινει για να ξεχνιεμαι. Οχι οπως εδω που προσεχω τι λεω, ψαχνω λιγο παραπανω τις πληροφοριες μου και τετοια. Οχι, οχι. Εκει θα γραφω για να ξεχαρμανιασω, ο,τι μου κατεβαινει, ασυστολα και ανεθρυριαστα. Προφανως και ετσι το "Θα το κοψω ρε" θα εχει εναν πιο προσωπικο τονο, οποτε ετοιμαστειτε για το "Big Brother Quit Smoking".

Wish me luck...

Ανασες...

Δεν αντεχω αλλο, το μυαλο μου κουρκουτιανε τελειως. Σταματαω εδω: εξεταστικη τελος. Μια χαρα πηγε το σπριντ μεχρι εδω αλλα δεν αντεχω αλλο. Δεν πειραζει για το μαθημα της Δευτερας, θα δωσω αλλο στη θεση του. Αυριο ξυριζομαι, μεθαυριο κοβω το καπνισμα και ξεκιναω την τελικη ευθεια με το νεο εξαμηνο. Ωρα για μερικες ανασες...

Σοσιαλ Μπουκμαρκινγκ

Απο σημερα, καθε δημοσιευση στο ιστολόι εχει απο κατω δυο κουμπακια. Το ενα με ενα κιτρινο αστερακι και το αλλο με ενα πρασινο ορθογωνιο και μια μελισσουλα. Ειναι λινκς για να μπορει οποιος του γυαλισει κατι απο οτι γραφω να μπορει γρηγορα να το κανει submit σε καποιο απο τα δυο ελληνικα social bookmarking sites που εχω υποψη μου: το Digme.gr και το Buzz. Το μονο που απαιτειται ειναι να εχει λογαριασμο εκει (πανευκολο, ουτε email confirmation δε ζητανε).

πηγη: wikicommons, αδεια χρησης: CC-by-sa-2.5


Το σοσιαλ μπουκμαρκινγκ (θα το λεω ετσι, αφου δεν ξερω καποιον ελληνικο ορο, αν ξερει κανεις ας πει) ειναι ενα απο εκεινα τα πραγματα που μεταμορφωνουν το ιντερνετ σε Web 2.0. Προσωπικα το γνωρισα οταν αρχισα να εχω traffic απο το Digme.gr. Πώς το καταλαβα οτι ειχα traffic απο εκει? Ξαναριξτε μια ματια στο κατω μερος του ποστ, κατω και απο τα σχολια, εκει με τα ψιλα γραμματα.

Το συστημα δουλευει ως εξης: εκει που ο Gr33kStud_1983 (το username ειναι τυχαιο) καθεται και σερφαρει με την ανεση του, πετυχαινει ενα αρθρο που του αρεσει (καλη ωρα). Λεει λοιπον ο Gr33kStud_1983: "Α, αυτο το αρθρακι τα σπαει, ας το δειξω και στους φιλους μου". Οποτε παει σε καποιο σοσιαλ μπουκμαρκινγκ σαιτ και το κανει σαμπμιτ. Τα φιλαρακια του, ο πιτσιρικας emoKid_91, η εικοσιπενταρα petalouditsa-16 και ο μεσηλικας ladyDominatricksBDSM (επισης τυχαια usernames) που παιρνουν το feed (RSS, Atom κτλ) απο το σοσιαλ μπουκμαρκινγκ σαιτ, θα εχουν λοιπον την ευκαιρια να ριξουν και αυτοι μια ματια στο αρθρακι.

Απλο?

Λακωνιζειν

Σε μια κριση (τα εχουν αυτα οι εξεταστικες περιοδοι) αγαπης προς τη λιτοτητα, αλλαξα την εμφανιση του ιστολογιου σε κατι πιο λιτο και απεριττο και πιο κοντα στο "black cat, red cat". Αν σιχαινεστε υπερβολικα το νεο look, πειτε το μου, να επαναφερω το παλιο skin οταν μου περασει η κριση.

Γεωμετρια

Σαν σωστος νερντουλας, ενα απο τα αγαπημενα μου μαθηματα στο σχολειο ηταν η Γεωμετρια. Φυσικα, σαν μελλοντικος μηχανικος γουσταρα περισσοτερο οταν ηρθε η ωρα στο Λυκειο να μαθω Αναλυτικη Γεωμετρια, αλλα κοιταζοντας πισω ειναι η Ευκλειδεια γεωμετρια που νοσταλγω περισσοτερο. Γιατι σε αντιθεση με την Αναλυτικη Γεωμετρια, στην Ευκλειδεια επρεπε να κατσεις να ζωγραφισεις κιολας και μαλιστα με τους κανονες που εβαλε ο μπαρμπα-Ευκλειδης δυομισι χιλιαδες χρονια πριν: με κανονα και διαβητη! Και εκανα ωραια σχηματα ο μπαγασας, καθαρα και μαζεμενα.

Τη θυμηθηκα τη Γεωμετρια προχτες που αρχισε ο αδερφος μου να εχει να κανει ασκησεις για τις ισοτητες τριγωνων και αρχισε να μου ερχεται για βοηθειες. Ειναι απιστευτο οτι ενω θα πρεπει να κατσω να στυψω το μυαλο μου για να θυμηθω πραγματα της Αναλυτικης Γεωμετριας οπως πχ την εξισωση του κυκλου (η Wikipedia υπενθυμιζει: (x-α)^2 + (y-β)^2 = ρ^2), η Ευκλειδεια μου ερχεται πολυ ευκολα στο μυαλο: πώς φτιαχνουμε ενα ισοσκελες τριγωνο? Ετσι:

Με "κανόνα και διαβήτη" (μονο ευθειες και κυκλοι δηλαδη), στο Kig.
αδεια χρησης εικονας: GPL, οπως και το Kig


Πώς φτιαχνουμε τη διχοτομο μιας γωνιας? Ετσι:

αδεια χρησης εικονας: GPL, οπως πριν


Πώς φτιαχνουμε την εφαπτομενη ενος κυκλου σε ενα σημειο? Ετσι:

αδεια χρησης εικονας: GPL, οπως πριν


Και παει λεγοντας. Pure fun!

Μουσαραφ, Ζιζεκ και Κολμπερ

Ο στρατηγος Περβεζ Μουσαραφ "επανεξελεγη" προεδρος του Πακισταν. Ο Μουσαραφ, ο εκλεκτος των ΗΠΑ ειναι "εγγυητης της σταθεροτητας" στο Πακισταν, της μονης μουσουλμανικης χωρας με πυρηνικα. Η επανεκλογη του, με εμμεση ψηφοφορια απο τη Βουλη και τη Γερουσια, εγινε με καταπληκτικη πλειοψηφια. Απο τους 1170 βουλευτες και γερουσιαστες που εχουν δικαιωμα ψηφου, συνολικα ψηφισαν οι 685 και απο αυτους οι 671 ψηφισαν τον Μουσαραφ. Ποσοστο 97,96% επι των εγκυρων ψηφοδελτιων!

Οι συμμαχοι των ΗΠΑ στη Μεση Ανατολη, ειναι βεβαια οι προμαχωνες της Φιλελευθερης Αστικης (και φυσικα νεοφιλελευθερα καπιταλιστικης) Δημοκρατιας που εχουν σκοπο να "μεταλαμπαδευσουν" εκει. Τρανταχτο παραδειγμα, εκτος βεβαια απο τον Μουσαραφ του 97,96% ειναι και η Σαουδικη Αραβια, μια δημοκρατικη κοινωνια που κανει τις σκανδιναβικες σοσιαλδημοκρατιες να μοιαζουν με γκουλαγκ.

Το αστειο της υποθεσης ειναι οτι αυτη η ιστορια με το 97,96% μου θυμιζει παρα πολυ μια ιστορια που ακουσα τελευταια. Πολυ προσφατα ειχα την ευχαριστηση να παρακολουθησω δυο διαλεξεις που εδωσε ο Σλαβοι Ζιζεκ στην Αθηνα. Μια στο Παντειο την Τεταρτη με θεμα "Για μια οικολογια χωρις τη Φυση" και μια στα προπυλαια την Πεμπτη με θεμα "Η φιλελευθερη ουτοπια".



Μετα απο την διαλεξη της Τεταρτης, στον πεζοδρομο πισω απο το Παντειο οπου ειχαμε αραξει πεντε νοματαιοι και νοματαιες και συζητουσαμε τι διαολο εννοουσε ο Ζιζεκ με το "il n'y a pas de Nature", ο φιλος μου ο Κωστας μου ειπε μια ιστορια που αφηγειται ο Ζιζεκ σε καποιο απο τα βιβλια του. Η καλυτερη εξιστορηση της που μπορεσα να βρω ετοιμη στο ιντερνετ, ειναι απο ενα σχολιο σε ενα blog και λεει τα εξης:

This point came up in the seminar I am, by coincidence, taking with Zizek, where he gave an example that seems to tie some of these ideas together. Zizek's example of subversive conformity was of his being a member of a dissident group in Slovenia, publishing a newspaper the day after a rigged Soviet election, with the headline reading something like "Surprise Landslide Victory for Communist Party!" The headline is an example of conformity insofar as the elections are supposed not to have been rigged; therefore the huge margin of victory is supposedly a "surprise." Yet, of course, the gesture is subversive since everybody knows (but is not allowed to say) that the elections are rigged: the headline in fact reveals the absurd open secret of the rigged elections.


Η ιστορια ειναι ενα παραδειγμα αυτου που ο Ζιζεκ ονομζει "ανατρεπτικο κομφορμισμο" και που με βασικο εργαλειο την "υπερ-ταυτιση", γελαει στα μουτρα οποιουδηποτε ανελευθερου καθεστωτος και αποκαλυπτει ανελεητα τον πραγματικο χαρακτηρα του. Το καλυτερο προσφατο παραδειγμα που μπορω να θυμηθω δεν ειναι αλλος απο τον αγαπημενο μου Αμερικανο, τον Στιβεν Κολμπερ και πιο συγκεκριμενα, την διαβολικα σατιρικη ομιλια που απηυθηνε στον Μπους, κυριολεκτικα in his face, το 2006.

Με ολα αυτα, ο τιτλος της αναλυσης του BBC "Has Musharraf outfoxed his foes?", οπως και να το κανει κανεις, παιρνει μια αλλη χροια.

Ειμαι ναυαγος!

πηγη: wikicommons, εικονα στο public domain


Εδω και μια βδομαδα δεν μπορω να μπω στο ιντερνετ. Εχω δηλωσει βλαβη στο 121 του ΟΤΕ και ...περιμενω. Τουλαχιστον, δε λεω, βοηθαει στην εξεταστικη.

Οταν με το καλο ξαναμπορεσω να συνδεθω θα γραψω να σας πω πώς τα καταφερνει χωρις ιντερνετ καποιος ο οποιος (οπως συνειδητοποιω τωρα) ειναι πρακτικα εθισμενος στο ιντερνετ και μενει ξεκομμενος απο την υπολοιπη ανθρωποτητα σε ενα απομονωμενο νησι-υπολογιστη. Τα λεει και ο Γκιμπσον στο Νευρομαντη...

Γειααα

2/0100001

και όχι πια το who is who αλλά το who is afraid of the poet ή a pros

pective study of pathways in the development of childhood fears
σαν να λέμε ότι, ενίοτε, πλην του θύματος, ευθύνεται και ο θύτης για το κακό


Ευγένιος Αρανίτσης, Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο, 2/0100001

Ευχαριστω μπαμπα για τα απιθανα βιβλια που μου πηρες δωρο!

38.10%

πηγη: Grébert, αδεια χρησης: CC-by-2.0

Στα γρηγορα: το ΠΑΣΟΚ εχασε τις εκλογες για τους ιδιους λογους για τους οποιους ο Σαρκοζι εγινε πρεζινταν. Μολις τρεις μηνες πριν τα λεγαμε.

Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω.

Οπως ισως παρατηρησατε, αλλαξα τον υπο-τιτλο του ιστολογιου. Μεχρι τωρα, κατω απο το "Black Cat, Red Cat",[1] ηταν ο υπο-τιτλος "Ένα ιστολόι με πράσινες χάντρες και μπόλικο μπλαμπλα". Ο παλιος υπο-τιτλος ηταν μια αναφορα σε ενα κομπολογομπεγλερο που μου εχει κανει δωρο η κοπελα μου και το οποιο εχει οντως πρασινες χαντρες. Ταυτοχρονα, ο σκοπος ηταν να αποφυγω τη λεξη "blog", η οποια οπως εγραψα στο πρωτο μου ποστ εβερ, δε μου αρεσει καθολου. Ετσι ανταλλαξα τη λεξη blog, με την λεξη "ιστολόι", οπως λεμε κομπολοι. Ειναι σαφης λοιπον ο διπλος ρολος του παλιου υπο-τιτλου: απο τη μια ηταν αναφορα στο κομπολογομπεγλερο, απο την αλλη αποφυγη της οντως κακασχημης λεξης "blog".

Ο νεος τιτλος, "Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω", για οποιον βρισκοταν σε καποιον αλλο πλανητη του ηλιακου συστηματος τους τελευταιους 17 μηνες, ειναι ρηση του αξεπεραστου ρητορα της Ελληνικης πολιτικης σκηνης, Βυρωνα Πολυδωρα. Αθελα του και χωρις να το καταλαβει, ο αξεπεραστος ρητωρ, μας εδωσε μια φραση η οποια εχει τη στοφα εκεινων των αποφθεγματων που αντεχουν στις χιλιετιες, οπως για παραδειγμα το "ας φανε παντεσπανι" της Μαιρουλας Αντουανετ.

Η διαχρονικοτητα της αποστροφης αυτης του Βυρωνα γινεται εμφανης αν αναλογιστουμε, οτι ο θυμοσοφος ρητορας εξεφρασε με τεσσερις απλες λεξεις, ολοκληρη την ψυχοσυνθεση του νεοελληνικου αρχετυπου του Καραγκιοζη. Δεν το γραφω ειρωνικα, αναφερομαι στον ηρωα του θεατρου σκιων,[2] που βρισκεται αιωνιως μπλεγμενος σε καταστασεις μεγαλυτερες απο τον εαυτο του και τρεχει να προλαβει να τα μπαλωσει.

Η φραση αυτη λοιπον, στη δεδομενη περιοδο, χαρακτηριζει ακριβως την κατασταση στην οποια βρισκομαι οσον αφορα την φοιτηση μου στη σχολη ΗΜΜΥ του ΕΜΠ. Βρισκομενος πλεον στο κατωφλι του εβδομου ετους φοιτησης και παλευοντας να καταφερω να παρω το πτυχιο μου στα εξημισι χρονια, αντιμετωπιζω μια τραγικη κατασταση: εχω περασει ολα εκεινα τα μαθηματα τα οποια με ενδιεφεραν. Οσα μου φαινονταν βαρετα ή ανουσια και αρα δυσκολα εχουν μεινει για τωρα, για το τελος. Γιατι αν σου αρεσει κατι, ακομα και αν χρειαζεται να γραψεις εναν compiler περιπου 4000 γραμμων κωδικα, εχεις το μερακι και τη φαγουρα και καταπιανεσαι και αρα σου φαινεται τελικα ευκολο. Αν ομως δεν θελεις να ζυμωσεις, 5 χρονια κοσκινιζεις. Και εφτασε ο καιρος που δεν μπορω να κοσκινιζω αλλω, και πρεπει να ζυμωσω και τα τελευταια βαρετα/δυσκολα μαθηματα...

Εδω λοιπον, στην αρχη αυτης που ελπιζω οτι θα ειναι αν οχι η τελευταια, τουλαχιστον η προτελευταια εξεταστικη περιοδος μου στο ΕΜΠ, βρισκομαι στη δυσαρεστη θεση να δηλωσω στεντορεια, οπως ο ρητορας: Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω.

Λεω να το χτυπησω και μπλουζακι.



_____________
[1] Που για οποιον δεν το εχει ακομα καταλαβει, ειναι αναφορα σε αυτην την ταινια.
[2] Tο οτι χρειαζεται διευκρινηση πως δεν ειρωνευομαι ειναι ισως σημαντικο.

Aλλαγη αδειας χρησης του blog

Aποφασισα σημερα να αλλαξω την αδεια χρησης των περιεχομενων του ιστολογιού μου. Απο τωρα και στο εξης, χρησιμοποιω την αδεια Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 Unported.

Προφανως, οτιδηποτε πηρε κανεις απο δω παλιοτερα μπορει αν θελει να συνεχισει να το χρησιμοποιει με τους ορους της παλιας αδειας, της GNU Free Documentation License. Ταυτοχρονα, με το δικαιωμα μου σαν κατοχος του copyright ολου του stuff (ουαου), βγαζω ανακοινωση απο τον ψηλο θρονο του copyright holder και λεω οτι η εφαρμογη της CC-by-sa-3.0 αφορα και πραγματα που δημοσιευτηκαν πριν απο σημερα (dual license δηλαδη).



Ο λογος που αλλαζω το licensing, ειναι οτι εχω την υποψια οτι δεν χρησιμοποιουσα με απολυτα σωστο νομικα τροπο την GNU FDL, ενω με την CC φαινονται πιο απλα τα πραγματα (απλα βαζεις το σηματακι αποκατω και τελειωσες). Επισης, η CC ειναι πιο γενικη απο την GNU FDL, η οποια κατα βαση αφορα τεχνικο documentation. Τελος, η CC ειναι trendy.

Οταν ελληνοποιηθει η CC, σκοπευω να κανω μια ακομα μικρη αλλαγη πηγαινοντας απο το unported στην ελληνικη εκδοση.

Εχω ΑΣΚΕ διπλο, ανταλλαζεις με ΜΛ ΚΚΕ?

Απο μικρος που ημουνα παντα περναγα ωραια τη μερα των εκλογων. Τοτε ακομα οι γονεις μου ηταν δημοτες Πειραια και κατεβαιναμε οικογενειακως στο σπιτι της γιαγιας και του παππου στα Καμινια απο το πρωι. Ερχονταν και τα ξαδερφια, τεσσερεις εμεις, τεσσερεις και εκεινοι συνολο οχτω και ο κακος χαμος. Με τον ξαδερφο Αντρεα την αραζαμε στο τραπεζι της πισω αυλης κατω απο τη λεμονια και παιζαμε πλειμομπιλ καουμποηδες. Συνηθως καταληγαμε να πλακωνομαστε για το ποιος θα παρει τη ζωνη με τα δυο πιστολια, ποιος θα παρει την καραμπινα και ποιος θα παρει το αλογο που δεν του στεκεται καλα ορθιο το κεφαλι. Οποιοσδηποτε εχει παιξει με πλειμομπιλ καταλαβαινει τη σοβαροτητα του θεματος και αρα την αγριαδα της διαμαχης.

Αλλες φορες ομως ξεχνιομασταν να μαλωσουμε αν η γιαγια αφηνε την αδερφη της, τη θεια τη Μινα να μας ανεβασει στην ταρατσα, οποτε οταν το ξαναθυμομασταν οτι επρεπε να πλακωθουμε, μαλωναμε για το ποιος θα παρει το τηλεκοντρολ μεχρι να ερθει ο παππους για να παρει το παρει εκεινος και να βαλει "ειδησεις". Φυσικα, η λεξη "ειδησεις" σημαινε οχι κινουμενα σχεδια ή ταινια.

Το μεσημερι και αφου ειχε μαζευτει ολος ο κοσμος, καθομασταν στη σαλα στο τεραστιο ξυλινο τραπεζι με τα ποδια που μοιαζανε με αμπελοφυλλα και εφερνε η γιαγια παντα ενα τεραστιο ταψι με ενα θεικο παστιτσιο, εκλογικο. Μετα το φαγητο, εγω και ο Αντρεας ειτε ξαναπιαναμε τα πλειμομπιλ, ειτε ανεβαιναμε στο σπιτι της θειας της Μινας αποπανω να δουμε τηλεοραση χωρις ειδησεις. Αν ειχε ορεξη η θεια η Μινα μας εδειχνε και το αλμπουμ με τα αυτοκολλητα απο την κατακτηση του Ευρωμπασκετ του '87 (καλη ωρα) και μας φαινονταν παραξενα γιατι τα αυτοκολλητα δεν ητανε πανινι.

Το logo της Panini χρησιμοποιειται καλλιτεχνική αδεία,
σαν συμβολο μιας ολοκληρης γενιας.


Την ιδια ωρα απο κατω στη σαλα οι μεγαλοι πινανε ελληνικο καφε και λιγο μετα, αφου ειχαν τελειωσει τον καφε φευγανε για να πανε ολοι μαζι να ψηφισουν στο σχολειο λιγο πιο πανω στη Δωδεκανησου. Εμενα και τον Αντρεα που ημασταν μεγαλα παιδια μας παιρνανε μαζι και εμεις δεν γκρινιαζαμε γιατι θελαμε να δουμε τους φανταρους.

Γιατι τοτε ακομα, εξω απο καθε εκλογικο τμημα ειχε απο ενα φρουρο φανταρο κανονικα με πληρη εξαρτηση και οπλο παραποδας και ξιφολοχη. Αφου χαζευα τους φανταρους οση ωρα ημασταν στην ουρα καμια φορα με επαιρνε μαζι ο πατερας μου στο παραβαν. Δεν θα σας πω τι ψηφιζε ο πατερας μου, αλλα αυτο που εχει πλακα ειναι οτι καθε φορα και ο πατερας μου και ολο το υπολοιπο σοι επαιρνε μαζι της ψηφους που δεν εριξε μεσα.

Tις αχρησιμοποιητες ψηφους τις μαζευαμε εμεις οι μικροι. Και δεν αργουσαμε ποτε μετα απο λιγο να ξεκινησουμε τη διαδικασια να ανταλλαζουμε διπλα, να ζηταμε εκεινα που μας ελειπαν και να προσπαθουμε να συμπληρωσουμε τη συλλογη. Η κουλτουρα της πανινι σε δραση.

Aronofski

Η μουσικη στο βιντεο για τις πυρκαγιες στο προηγουμενο ποστ μου δεν ειναι αλλη απο το Lux Aeterna, το soundtrack της ταινιας Requiem for a Dream του Αρονοφκσι. Μαζι με το Dogville, το Ρεκβιεμ ειναι μια απο τις δυνατοτερες ταινιες που εχω δει ποτε, και οπως και το Dogville, ειναι μια ταινια που δεν θελω να ξαναδω.

Περα απο το οτι για μενα το Ρεκβιεμ ειναι απολυτα συνυφασμενο με μια συγκεκριμενη κοπελα που ηθελε να γινει Marion Silver ενω εγω ποτε δεν θα μπορουσα να ειμαι Harry Goldfarb[1], και περα απο το οτι οπως και με το Dogville, δεν αντεχω να ξαναδω μια τοσο σκληρη ταινια, ενας λογος που δεν θελω να το ξαναδω ειναι οτι το βρισκω υπερβολικο. Ενω η πρωτη μου αντιδραση στην ταινια ηταν τοτε να πεσω σε βαθειες σκεψεις για το ποσο χαμηλα μπορει να πεσει ο ανθρωπος απο τις εξαρτησεις καθε ειδους, δεν αργησα να συνειδητοποιησω οτι τελικα η σταση μου απεναντι σε μια τετοια ταινια μοιαζει πολυ με την σταση που εχω για κλαψοκουλτουριαρικες ταινιες οπως η Δασκαλα του Πιανου (τη μισω αυτην την ταινια!!).

Οκει Νταρρεν, το καταλαβαμε: "Don't do drugs", μην μας σκοτωνεις και την ψυχολογια. Θυμαμαι πολυ καθαρα οτι στο τελος της ταινιας δεν μενουμε σαν θεατες με τιποτα περισσοτερο απο στεγνη, μαυρη καταμαυρη απελπισια. Σαν να πηρε καποιος το "M'kay, kids, you shouldn't do drugs, m'kay, drugs are bad" του Mr. Mackey και να το εκανε μια τεραστια θεοσκοτεινη και τρομακτικη σκια την οποια μετα να την πεταξε ολογυρα σου και μετα πηρε απο αυτην μαυρα νηματα και εσφιξε την καρδια σου σε σημειο να μην μπορεις να ανασανεις και να μην μπορεις να δεις τιποτα εκτος απο την ιδια τη σκια και τη μαυριλα της απελπισιας. Διαολε, ο Διογενης μια χαρα τα ελεγε: φυγε απο εκει, μου κρυβεις τον ηλιο!

Το αποπανω verdict δεν διαφερει και πολυ απο το μια περιγραφη ενος πρωιμου emo. Παρολα αυτα (και σε αντιθεση με την "Δασκαλα του Πιανου" —γκρρ) εχω βασιμες υποψιες οτι το Ρεκβιεμ ειναι πολυ πιο βαθυ στις ιδεες του και τα νοηματα του. Μπορω να ενωσω κομματια και να βγαλω συμπερασματα για κοινωνικη αποξενωση, για απροσωπο και βαναυσο κρατος, για αλλοτριωση, για το Αμερικανικο Ονειρο, για τον ατομισμο και πολλα ακομα. Μπορει αυτη η emo αναγνωση του Ρεκβιεμ ειναι οσο επιφανειακη οσο το να καταλαβει κανεις τον Νονο σαν μια ταινια με μπιστολιδι. Ομως δεν εχω το κουραγιο να το ξαναδω, ειναι και η σκληροτητα και η κοπελα στη μεση.

Εγω ομως για τη μουσικη ηθελα να γραψω...
πηγη: wikicommons, εικονα στο public domain.

Περα απο ολη αυτη τη διαλεκτικη για την ιδια την ταινια, η μουσικη της ταινιας ειναι αναμφισβητητα καταπληκτικη. Ο συνθετης, ο Clint Mansell, νομιζω οτι μπορει ανετα να σταθει σαν ενας απο τους συνθετες που σε 50 ή 100 χρονια θα χρησιμοποιειται σαν παραδειγμα για την κλασικη μουσικη των αρχων του 21ου αιωνα. Ακομα περισσοτερο απο το Lux Aeterna ομως, η συνθεση που πραγματικα με εχει συνεπαρει ειναι το soundtrack που εγραψε για την επομενη ταινια του Αρονοφσκι, το εικαστικα πανεμορφο The Fountain.

Ετυχε να δω την ταινια πριν απο περιπου ενα μηνα. Κουβαλωντας την προκαταληψη που περιεγραψα παραπανω, ημουν πολυ σφιγμενος απεναντι της. Και ομολογω οτι πολλα της σημεια δεν τα καταλαβα. Δεν προσπαθησα να τα καταλαβω, δεν ηθελα, φοβομουν το Ρεκβιεμ. Περα απο την κατανοηση ομως της ιστοριας, η ταινια με αγγιξε με την εικαστικη της. Ειναι μια πραγματικα πανεμορφη ταινια. Ειδικα τα κομματια με τη διαφανη σφαιρα που επιπλεει στο διαστημα, ηταν για μενα μια ολοκληρωση, επιτομη ιδεων και αισθηματων που κουβαλαγα συνειδητα και ασυναισθητα χρονια τωρα.

Και η μουσικη, δεν συνοδευει απλα, αλλα οπως και στο Ρεκβιεμ —και ακομα περισσοτερο— ειναι κομματι της αφηγησης, περιγραφοντας εκεινα τα κομματια της εξιστορησης που δεν μπορουν να παρουσιαστουν με διαλογο ή εικονα. Απιθανη μουσικη, καταπληκτικες μελωδιες και τρομερα κρεσεντα. Ο τροπος με τον οποιο το ενατο κομματι στο soundtrack, το "Death is the Road to Awe" στεφανωνει τρομακτικα και πανεμορφα την κορυφωση του The Fountain, ειναι συγκρισιμος σε μεγαλειο με τον τροπο που η Oυβερτουρα 1812 του Τσαικοφσκι κορυφωνει τελεια το V for Vendetta. [2]

Το soundtrack δεν ειναι καθολου τυχαιο και σε επιπεδο συντελεστων. Απο τη μια ο Mansel και απο την αλλη το Kronos Quartet και none other that their royal highnesses, οι Mogwai!

Τελικα, μπορει για το Ρεκβιεμ να εχω τις επιφυλαξεις μου και τα αντιφατικα συναισθηματα, αλλα το The Fountain και η εκπληκτικη μουσικη του μου αλλαξαν τελειως αποψη για τον Αρονοφσκι. Tο μονο που μου μενει τωρα να δω το π.






[1] Harry Potter ομως, ισως. (πισω)
[2] Διαολε, καθε φορα που τη βλεπω αυτη τη σκηνη δακρυζω! (πισω)

Τα ραμματα

Στην αριστερη παλαμη μου, στο σημειο που διασταυρωνονται οι δυο καθετες που οριζονται απο τον παραμεσο και τον αντιχειρα εχω η μια ουλη, σημαδι απο ραμματα, περιπου μισο εκατοστο μακρια. Τρια τα ραμματα αν θυμαμαι καλα.

Τα ραμματα τα μαζεψα σε ενα γλεντι μετα απο ενα γαμο, στη Θηβα. Εχω παρα πολλα χρονια να παω αλλα νομιζω οτι το μερος που γινοταν ηταν η αυλη του εστιατοριου ενος (νομιζω) ξενοδοχειου, απεναντι απο τον σιδηροδρομικο σταθμο Θηβων.

Τα καλοκαιρια τα περναγα τοτε στο σπιτι της γιαγιας της Παναγιωτας, που ερχοταν και με επαιρνε απο το σπιτι και πηγαιναμε στη Θηβα με το τρενο. Λιανοκλαδι, Σχηματαρι, Αφιδναι, Αχαρναι, αυτα τα ονοματα απο τοτε τα ξερω. Στην αυλη που μαζεψα τα ραμματα με πηγαινε βολτα ο παππους, για να κανω κουνια και να πιουμε πορτοκαλαδα με ανθρακικο απο τα γυαλινα μπουκαλια που εχουν πιο λιγο μεσα απο τα κουτακια, και που αν σου πεσει μεσα το καλαμακι, ειναι λιγο δυσκολο να το βγαλεις. Συνηθως πηγαιναμε εκει μετα απο "περιπατο στο σταθιμο" (οπως θυμαμαι να λεει ο παππους) απεναντι για να δουμε τα τραινα.

Τελοσπαντων, πισω στο γλεντι. Οι συγγενεις ειχαν μερακλωσει για τα καλα και το ειχαν ριξει στα ζειμπεκικα. Εγω απο μικρος ημουνα στις χαρες και τα πανηγυρια πρωτος και συνηθως χωνομουνα στον πανικο. Γονατιζανε λοιπον οι συγγενεις και χτυπαγανε παλαμακια σε αυτους που χορευανε, οποτε χωθηκα και εγω να βαραω παλαμακια γονατιστος.

Αλλα οι συγγενεις ειχαν μερακλωσει τοσο πολυ που ειχανε αρχισει και σπαγανε ο,τι γυαλινο βρισκανε μπροστα τους στα ποδια εκεινων που χορευανε. Καποια στιγμη προφανως τους τελειωσανε τα πιατα οποτε φυγανε και μερικα γυαλινα ποτηρια, τα κλασικα κρασοποτηρα της ταβερνορετσινας. Δεν ηθελε πολυ οπως γονατιζα και μετα απο λιγο εχασα την ισορροπια μου, και βαζοντας το χερι για να μην πεσω μου καρφωθηκε ενα κομματι γυαλι στην παλαμη.

Εκτος απο το ποσο ψυχραιμος ηταν ο πατερας μου και ποσο ασπρο μου φαινοταν το φως του ιατρειου, το μονο αλλο πραγμα που θυμαμαι ειναι οτι πριν κοπω, ειχα πιει παρα μα παρα πολλες πορτοκαλαδες με ανθρακικο και ειχα φουσκωσει.

Black Cat, Red Cat

Ενα βιντεακι που λεγεται "black cat, red cat":



Εγω ειμαι ο μαυρος Γατος στην καρεκλα και παιζω με την τεραστια κοκκινη Γατογυναικα. Στο τελος με παραζοριζει, βαριεμαι και την κανω. Ειναι φοβερος συμβολισμος το βιντεακι.

(αν καταλαβει κανεις τι γλωσσα μιλανε και τι λενε, πειτε μου)

10

Δεκα πραγματα που φοβαμαι αλλα δεν μπορω αμεσα να κανω κατι για αυτα, σε ατακτη σειρα, ειναι:

  • Να παθει κατι κακο καποιος απο τους ανθρωπους που αγαπαω
  • Να γινει πυρηνικος πολεμος μεταξυ Ινδιας και Πακισταν
  • Να πεσω στα χερια καποιου ΜΑΤατζη ή ασφαλιτη με γουστο στις ζαρτινιερες
  • Να μετατραπει εντελως η Ελλαδα σε αστυνομικο κρατος
  • Να γινει σεισμος και να πεσουν ολα τα βιβλια μου στο κεφαλι μου
  • Να χαλιναγωγηθει και να φιμωθει το ιντερενετ
  • Να καταστραφει νομικα το ελευθερο λογισμικο
  • Να μην ειναι ο επομενος αρχιεπισκοπος ανταξιος του Βαρθολομαιου ή του Αναστασιου
  • Να καταρρευσει η Κουβανικη επανασταση μετα το θανατο του Φιντελ
  • Να νικησουν οι ψευτοεπιστημες τυπου Intelligent Design

Δεκα πραγματα που θελω να κανω ή να γινουν αλλα δεν νομιζω να τα δω, σε επισης ατακτη σειρα, ειναι:

  • Να περπατησω σε εναν αλλο πλανητη
  • Να εφευρεθει μια τεχνητη νοημοσυνη με συνειδηση του εαυτου της
  • Να ξαναπερπατησω σε μια καταφυτη Παρνηθα
  • Να γινει πραγματικη εργατικη δημοκρατια η Κινα
  • Να αναγνωρισει το Ελληνικο Κρατος τα εγκληματα του εθνικισμου του
  • Να ξαναφτιαχτει η ΕΔΑ, η ενωμενη, ισχυρη Ελληνικη Αριστερα
  • Να γινει προεδρος των ΗΠΑ ο Ραλφ Νειντερ
  • Να κατεδαφιζονται ολα τα αυθαιρετα στη χωρα, αρχιζοντας απο το Mall
  • Να αποκτησει η Ελλαδα με την Τουρκια τη σχεση που εχουν η Γαλλια με τη Γερμανια
  • Να γινει η ΕΡΤ συγκρισιμη με το BBC

Πες ρε καμια ιδεα...

Παει και αυτη η εξεταστικη. Τι ωραια τι καλα και ολα τα σχετικα. Πωπω αυτη η καταραμενη ζεστη με εχει κανει λιγο γκρινιαρη. Τελοσπαντων, παει και αυτη η εξεταστικη, αλλη μια στους γερασμενους και καλα ωμους μου, καιρος να ηρεμησουμε. Οχι οτι θα κατσω να αραξω τωρα, εχω ενα σωρο δουλειες να κανω, ειδικα αν σοβαρολογω οτι θελω να παρω το πτυχιο μου το Φλεβαρη (αχ Παναγιτσα μου, αχ και συ αη Γιαννη μου).

Δουλειες με φουντες λοιπον: διπλωματικη, εργασιες και διαβασμα. Αλλα οπως και να το κανουμε, το διμηνο μεχρι τη μαχη των Θερμοπυλων το Σεπτεμβρη (οπου εγω ο ενας ηρωικος Μιχαλης θα κατατροπωσω τις στρατιες των βαρβαρικων μαθηματων ελπιζοντας να μην εχω την τυχη του μπαρμπαλεωνιδα) ειναι χαλαρωτικο. Και μιας που ειμαι κολημενος μπροστα στην οθονη λεω να ασχοληθω με πραγματακια που μου αρεσουν.

Plagal's Summer of Code, λοιπον. Να το todo:

  • Να μαθω να χρησιμοποιω version control, κατα προτιμηση SVN.
  • Να μαθω να δουλευω σε ικανοποιητικα επιπεδα το TeX/LaTeX
  • Να παιξω με το Qt Jambi, γραφοντας ενα προγραμμα
  • Nα γραψω ενα προγραμμα σε python, μπας και μαθω τιποτα
  • Να παιξω με το καινουριο Ocaml παιχνιδι μου, το OcaIDE, γραφοντας ενα προγραμμα στην καμηλα, να την θυμηθω κιολας

Χα, να δουμε ποσα απο αυτα θα εχω κανει το Σεπτεμβρη! Τελοσπαντων, εχω ενα προβλημα: δεν εχω ιδεες για προγραμματα...

Oταν καποια στιγμη αποφασισα να μαθω να δουλευω το Swing, εκατσα και εφτιαξα το MySQL-Browser ενα προγραμμα για να κανω browse MySQL βασεις. Την ιδεα δεν ηταν δυσκολο να την βρω: ηθελα κατι τετοιο και ταυτοχρονα ξερω αρκετα καλα πώς να δουλευω το JDBC.

Αλλα τωρα? Τωρα τι? Εχω κολλησει διαολε και δεν μου'ρχεται καμια ιδεα... Το μονο που εχω σκεφτει ειναι ενα προγραμμα Οcaml που να δουλευει με συμβολικες αλγεβρικες παραστασεις, πχ να υπολογιζει οριζουσες που θα περιεχουν μεταβλητες και να επιστρεφει αλγεβρικες, συμβολικες παραστασεις. Αλλα μεχρι εκει.

Και το πακετο ειναι οτι θελω να ξεκινησω με το Qt Jambi και δε μου ερχεται καμια ιδεα για ενα γραφικο προγραμματακι, οχι πολυ μεγαλο, αλλα οχι και hello world. Για πειτε ρε καμια ιδεα...

Αγαπητε Μιχαλη,


Αν σου ξαναρθει η επιθυμια να μπλογκαρεις, πριν τελειωσει η εξεταστικη μου, στις 24/7, ριξε λιγο νερο στη μουρη μου και πηγαινε κανε κατι πιο αποδοτικο, διαβασε ΣΑΕ για παραδειγμα.

Φιλια,
ο εαυτος σου