Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω.

Οπως ισως παρατηρησατε, αλλαξα τον υπο-τιτλο του ιστολογιου. Μεχρι τωρα, κατω απο το "Black Cat, Red Cat",[1] ηταν ο υπο-τιτλος "Ένα ιστολόι με πράσινες χάντρες και μπόλικο μπλαμπλα". Ο παλιος υπο-τιτλος ηταν μια αναφορα σε ενα κομπολογομπεγλερο που μου εχει κανει δωρο η κοπελα μου και το οποιο εχει οντως πρασινες χαντρες. Ταυτοχρονα, ο σκοπος ηταν να αποφυγω τη λεξη "blog", η οποια οπως εγραψα στο πρωτο μου ποστ εβερ, δε μου αρεσει καθολου. Ετσι ανταλλαξα τη λεξη blog, με την λεξη "ιστολόι", οπως λεμε κομπολοι. Ειναι σαφης λοιπον ο διπλος ρολος του παλιου υπο-τιτλου: απο τη μια ηταν αναφορα στο κομπολογομπεγλερο, απο την αλλη αποφυγη της οντως κακασχημης λεξης "blog".

Ο νεος τιτλος, "Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω", για οποιον βρισκοταν σε καποιον αλλο πλανητη του ηλιακου συστηματος τους τελευταιους 17 μηνες, ειναι ρηση του αξεπεραστου ρητορα της Ελληνικης πολιτικης σκηνης, Βυρωνα Πολυδωρα. Αθελα του και χωρις να το καταλαβει, ο αξεπεραστος ρητωρ, μας εδωσε μια φραση η οποια εχει τη στοφα εκεινων των αποφθεγματων που αντεχουν στις χιλιετιες, οπως για παραδειγμα το "ας φανε παντεσπανι" της Μαιρουλας Αντουανετ.

Η διαχρονικοτητα της αποστροφης αυτης του Βυρωνα γινεται εμφανης αν αναλογιστουμε, οτι ο θυμοσοφος ρητορας εξεφρασε με τεσσερις απλες λεξεις, ολοκληρη την ψυχοσυνθεση του νεοελληνικου αρχετυπου του Καραγκιοζη. Δεν το γραφω ειρωνικα, αναφερομαι στον ηρωα του θεατρου σκιων,[2] που βρισκεται αιωνιως μπλεγμενος σε καταστασεις μεγαλυτερες απο τον εαυτο του και τρεχει να προλαβει να τα μπαλωσει.

Η φραση αυτη λοιπον, στη δεδομενη περιοδο, χαρακτηριζει ακριβως την κατασταση στην οποια βρισκομαι οσον αφορα την φοιτηση μου στη σχολη ΗΜΜΥ του ΕΜΠ. Βρισκομενος πλεον στο κατωφλι του εβδομου ετους φοιτησης και παλευοντας να καταφερω να παρω το πτυχιο μου στα εξημισι χρονια, αντιμετωπιζω μια τραγικη κατασταση: εχω περασει ολα εκεινα τα μαθηματα τα οποια με ενδιεφεραν. Οσα μου φαινονταν βαρετα ή ανουσια και αρα δυσκολα εχουν μεινει για τωρα, για το τελος. Γιατι αν σου αρεσει κατι, ακομα και αν χρειαζεται να γραψεις εναν compiler περιπου 4000 γραμμων κωδικα, εχεις το μερακι και τη φαγουρα και καταπιανεσαι και αρα σου φαινεται τελικα ευκολο. Αν ομως δεν θελεις να ζυμωσεις, 5 χρονια κοσκινιζεις. Και εφτασε ο καιρος που δεν μπορω να κοσκινιζω αλλω, και πρεπει να ζυμωσω και τα τελευταια βαρετα/δυσκολα μαθηματα...

Εδω λοιπον, στην αρχη αυτης που ελπιζω οτι θα ειναι αν οχι η τελευταια, τουλαχιστον η προτελευταια εξεταστικη περιοδος μου στο ΕΜΠ, βρισκομαι στη δυσαρεστη θεση να δηλωσω στεντορεια, οπως ο ρητορας: Αγγαρεία κάνω, ποινήν εκτίω.

Λεω να το χτυπησω και μπλουζακι.



_____________
[1] Που για οποιον δεν το εχει ακομα καταλαβει, ειναι αναφορα σε αυτην την ταινια.
[2] Tο οτι χρειαζεται διευκρινηση πως δεν ειρωνευομαι ειναι ισως σημαντικο.