Περι τονων

Τα πρωτα σχολια που ακουσα για το μπλογκ (ακομα ψαχνω μια καλυτερη λεξη) ηρθαν απο τα αδερφια μου (εχω μπολικα). Η αδελφη μου, μελλουσα δασκαλα, μου εκανε παραπονα για τους τονους. Η καημενη, στα ιδιαιτερα που κανει σε παιδακια του δημοτικου αναγκαζεται πολλες φορες τη μερα να κανει την δασκαλιστικη παρατηρηση που ολοι μας καποτε ακουσαμε στις πρωτες ταξεις του δημοτικου: "Τονουους..."

Λοιπόν, για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις επί του θέματος: γνωρίζω πολύ καλά πού χρησιμοποιούνται οι τόνοι στην γραπτή ελληνική γλώσσα. Απλά με βολεύει πολύ περισσότερο να μην τους χρησιμοποιώ όταν πληκτρολογώ. Είναι και ένα κουμπί παραπάνω, ε;

Τονους βαζω παντα στο διαζευτικο "ή", και πολλες φορες στα "πού" και "πώς" που ρωτανε. Ε, και αν μου ξεφυγει και κανενας πουθενα δεν τρεχει και τιποτα.

Βεβαια, με το που ανεφερε το "τονικον ζητημα", την χτυπησα αμεσως σε ενα αλλο παραδοσιακο δασκαλιστικο συνδρομο: τις συγχωνευμενες λεξεις. Μου αρεσει παρα πολυ οταν γραφω στο δικτυο να γραφω "μαρεσει" αντι για "μου αρέσει", διασκεδαζω παρα πολυ με τη λεξη "τελοσπαντων" και θεωρω οτι οι λεξεις "καναδυο", "κιαλλο" και "αποπανω" θα επρεπε να ειναι στα λεξικα. Εννοειται οτι δεν θα τις χρησιμοποιησω στη διπλωματικη μου, αλλα στο τελος τελος καθε λεξικο εχει μεσα τη λεξη "μαλακας" (τσεκαρισμενο σε καθε καινουριο λεξικο) την οποια επισης δεν θα χρησιμοποιησω στη διπλωματικη μου.

Α, επισης, συνηθως χρησιμοποιω το αγγλικο ερωτηματικο αντι για το semicolon. Ή παιρνεις Proficiency (του Cambridge) με B ή δεν παιρνεις...