Η ανωνυμια του Banksy

The time of getting fame for your name on its own is over. Artwork that is only about wanting to be famous will never make you famous. Any fame is a by-product of making something that means something. You don't go to a restaurant and order a meal because you want to have a shit.

Ετυχε να πεσω πανω στο βιβλιο του Banksy "Wall and Piece". Σε αυτο το σημειο θεωρητικα θα επρεπε να συνεχισω με κατι σαν "ο Banksy ειναι ενας αγγλος γκραφιτας/στενσιλας" κτλ αλλα επειδη τα μουμουε εχουν κανει σχετικα καλη δουλεια σε αυτον τον τομεα, θα αφησω το wiki να μιλησει. Για οποιον δεν διαβασει το αρθρο, το ζουμι ειναι οτι τελικα κανενας δεν ξερει ποιος ειναι ο Banksy.

Αυτη η ανωνυμια παιζει να ειναι και η σημαντικοτερη απο τις φαρσες του Banksy. Σε μια παγκοσμια κοινωνια οπου η ασφαλεια και η τρομοκρατια εχουν σχηματισει ενα τερατωδες γιν γιανκ, με το λαστιχενιο χερι του νομου να μακραινει συνεχεια μεσα απο καμερες και συστηματα παρακολουθησης, η ανωνυμια κατανταει επαναστατικη.

Η ανωνυμια αυτη εχει ομως και μια ακομα επαναστατικη διασταση, με την εννοια οτι ειναι μια αρνηση (defiance) της κοινωνιας του θεαματος. Αρνουμενος να "αποκαλυψει την πραγματικη του ταυτοτητα", ο τυπακος απο το Bristol δεν μετασχηματιζεται σε κανενος ειδους ποπ ειδωλο, role model ή ιλλουστρασιον καρικατουρα και τελικα σε σχεση με τη δικη μου υποκειμενικοτητα κραταει την οικειοτητα και την εγγυτητα που εχει ο οποιοσδηποτε τυπος που μπαινει μαζι μου στο μετρο.

Αν και ολα αυτα τα θεωρητικα μαλλον επισκιαζονται απο την αμεσοτητα της ταξικης κοροιδιας: πρεπει να ειναι πολυ ωραια εκνευριστικο για τους "φιλοτεχνους" να σκανε τις απειρες λιρες, μονο και μονο για να εισπραξουν ενα "I Can't Believe You Morons Actually Buy This Shit" απο ενα working class τσογλανι που δεν αγοραστηκε ακομα.