Για τον προφυλακισμενο Πι Καππα

Στα παραλειπομενα των φοιτητικων εκλογων, την παρακατω επιστολη δημοσιευσε εχτες ο Ναυτιλος στην Ελευθεροτυπια.

«Είμαι είκοσι χρονών, φοιτήτρια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Γράφω αυτό το mail κυρίως διότι αυτή η κατάσταση που επικρατεί πλέον, έχει ξεφύγει από κάθε όριο και πρέπει κάτι να γίνει (...) Αρχικά θα πρέπει να σας ξεκαθαρίσω ότι ούτε ανήκω στο χώρο των αντιεξουσιαστών, ούτε καν "αριστερή" είμαι -μάλλον το αντίθετο θα έλεγα- δεν ανήκα ποτέ μου σε κανένα ιδεολογικό κίνημα στους χώρους των Πανεπιστημίων.

Παρ' όλα αυτά έμαθα να σέβομαι ό,τι υπάρχει και κινείται σαν ιδέα περί των πολιτικών ζητημάτων, έστω και αν δεν συμφωνώ. (...) Καλώς ή κακώς ένα μεγάλο τμήμα φοιτητών διαφωνεί με κάτι που επιμένει να περάσει η κυβέρνηση. Σε μια κοινωνία το φαινόμενο αυτό είναι συχνό και απολύτως υγιές. Είναι όμως υγιής η αντίδραση της κυβέρνησης σε σχέση με τους φοιτητές;

Εσείς, τα ΜΜΕ, όπως όλοι γνωρίζουμε, κινείτε πλέον τα νήματα, και διαμορφώνετε απόψεις και προσωπικότητες· ξέρετε καλά τη δουλειά σας, χρόνια και χρόνια παίρνετε το ρόλο δικαστή, δικάζοντας, κρίνοντας, σε δολοφονίες, σε ριάλιτυ, σε χίλιες δυο ανούσιες βλακείες. Κι εκεί που πρέπει να μιλήσετε για να υπηρετήσετε το λόγο για τον οποίον αξίζει να υπάρχετε, σιωπάτε...

Τι είναι λοιπόν αυτό που σας κλείνει το στόμα; τα λεφτά; τα συμφέροντα; Ο χώρος που προτιμάτε να δώσετε στις εφημερίδες για διαφημίσεις; ή μήπως ο τάδε υπουργός; (...) Με την άγνοια και τη σιωπή σας καταστρέφονται ζωές ανθρώπων. (...) Συγγνώμη αν γίνομαι επιθετική, αλλά το άδικο πάντα με εκνευρίζει.

Αυτή τη στιγμή κρατείται στις φυλακές ένας συμφοιτητής μου, ένα αγόρι δεκαεννέα χρονών, που, σας διαβεβαιώνω, είναι ένα άτομο τόσο καλόψυχο, φιλήσυχο και ευαίσθητο, που σε καμμιά περίπτωση δεν μπορώ να διανοηθώ ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται πίσω απ' τα κάγκελα.

Στις συζητήσεις στο Πανεπιστήμιο όλοι γνωρίζουν ότι ο Παναγιώτης όχι απλώς δεν είναι αναρχικός (σ.σ. δεν είναι κακό να είναι κανείς αναρχικός), αλλά πάντα καταδίκαζε τις ενέργειες όσων έκαιγαν και έσπαγαν (σ.σ. αυτοί που καίνε και σπάνε δεν είναι απαραιτήτως αναρχικοί). Το μόνο του λάθος ήταν ότι διαφώνησε με κάτι που πήγε να περάσει η κυβέρνηση, διαδηλώνοντας με ειρηνικό τρόπο.

(...) Ο Παναγιώτης αυτή τη στιγμή προφυλακίστηκε διότι απλώς περνούσε, δύο ώρες μετά, από την περιοχή του συμβάντος. Και με τριάντα μάρτυρες να τον έχουν δει την ώρα των επεισοδίων σε άλλο χώρο..!

Τα παιδιά αυτά δεν είναι αλήτες, είναι πιθανόν τα παιδιά σου, το παιδί που ήσουν εσύ όταν ήσουν φοιτητής. Ακριβώς το ίδιο, με μόνη διαφορά ότι εσύ μπορεί να πίστευες άλλα πράγματα κι αυτός άλλα. Αλλά ποιος πιστεύει τα σωστά; (...)

Λοιπόν επειδή το έχω γενικεύσει πολύ το γράμμα είναι άδικο να κρατείται στη φυλακή ένα 19χρονο παιδί χωρίς να έχει διαπράξει κανένα αδίκημα, με στοιχεία και κάμερες (σ.σ. τρομάρα τους) να αποδεικνύουν την αθωότητά του. Παρ' όλα αυτά προφυλακίστηκε.

Τον μεταφέρουν με μυστικότητα σε φυλακές, σαν κανέναν προδότη, στυγνό εγκληματία, δεν ξέρω κι εγώ τι.

Δεν λένε στους γονείς του πού τον έχουν.

Μα πού ζούμε; Είναι δυνατόν;

(...) Ξέρετε ότι όσα παιδιά είχαν συλληφθεί στην Αθήνα, τώρα φοβούνται! Δεν κυκλοφορούν μόνα. Γυρίζουν στα σπίτια τους με παρέα. Παντού επικρατεί ΦΟΒΟΣ (...) Παίρνουν κόσμο έτσι μέσα; βαράνε κόσμο! είναι δυνατόν; Τι προσπαθούν να κάνουν; Μα δεν καταλαβαίνουν ότι με αυτά που κάνουν το μόνο που θα καταφέρουν είναι να προκαλέσουν κι άλλα επεισόδια; Ή μήπως αυτό ακριβώς επιδιώκουν; Το ξέρετε ότι έχουν καλέσει άτομα που έπιασαν στην Αθήνα για μια "φιλική κουβεντούλα";

Ντροπή σε αυτούς τους ανθρώπους, που η εξουσία τούς διαφθείρει μέρα με την ημέρα (...)

Ντροπή στην κυβέρνηση που πατάει σε ένα παιδί για να δικαιολογήσει την ανικανότητά της και να πάρει δύο πόντους κύρος παραπάνω στις δημοσκοπήσεις. Και ντροπή σε όλο τον κόσμο που ακούει ό,τι του πασάρουν.

Ντροπή και στα ΜΜΕ που στη θέα των χρημάτων σιωπούν και γίνονται συνένοχοι. Δεν θέλω να σας θίξω, απλά ήθελα να τα πω, γιατί το σωστό είναι σωστό. Το ξέρω ότι κατά πάσα πιθανότητα, ούτε θα το διαβάσετε, αλλά παρακαλώ, αν το διαβάσετε, σκεφθείτε λίγο και κάντε αυτό που πρέπει, αυτό που σας οδήγησε αρχικά να επιλέξετε αυτό το επάγγελμα. Τι ζητάω τώρα, ε;

Τέλος πάντων, εγώ το ζητάω γιατί είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω».

Κυριοι υπουργοι, κυριοι δικασται, και εμεις "αγγαρειαν κανωμε, ποινην εκτιωμεν"...