Για τα αδερφια που χαθηκανε νωρις
Δεν ξερω τι με επιασε σημερα, μπορει και να φταιει η βροχη. Ξεθαψα το cd με το "Μεγαλο Κολπο" των Active Member, το εβαλα να παιζει και ανοιξα το κατω κατω συρταρι της συρταριερας, εκεινο που εχει μεσα τις φωτογραφιες που εχω μαζεψει απο τοτε που πηγαινα Λυκειο.
Αναμεσα στις διαφορες, ηταν και η group photo απο την πενταημερη. Ολη η τριτη της χρονιας 2000-2001 του Τεταρτου Λυκειου Νεας Σμυρνης, παραταγμενη στην κορυφη του ηφαιστειου στην Νεα Καμενη στη Σαντορινη. Ολοι εκει. Προσωπα που εχω να δω εξι χρονια, παιδια που δεν εχω ιδεα τι κανουν και αν ειναι καλα, πώς τα καταφεραν στη ζωη τους μεχρι εδω και τι θυμούνται απο τοτε.
Και αναμεσα στις χαμογελαστες φατσες μας σε αυτη τη φωτογραφια ειναι και το μονο πορτραιτο του Σπυρου που μπορεσα να βρω. Ουτε που θυμαμαι ποτε ακριβως ηταν, αλλα πριν μερικα χρονια, ο Γρηγορης, που στη φωτογραφια καθεται διπλα μου, με πηρε και με βαρια φωνη μου ειπε οτι ο Σπυρος την κοπανησε για αλλου. Aιτια, μια απο εκεινες τις καργιολες αιτιες που παιρνουν τα παιδια που δεν ειναι και τοσο "κανονικα" που λεει και ο Αγγελακας.
Δεν ειχα πολλα παρε δωσε με το Σπυρο. Απο Φ το δικο μου, απο Α το δικο του επωνυμο, ημασταν σε αλλο τμημα και αλλες παρεες. Ομως γνωριζομασταν και αργοτερα, οταν πια ημασταν φοιτητες, καμια φορα που τυχαινε να περιμενω την κοπελα μου στα Κατω Πατησια στα ΚΤΕΛ τον πετυχαινα που εφευγε να ανεβει στην Αμφισσα στο ΤΕΙ.
Λοιπον, φιλε, σ'αυτο το βροχερο Κυριακατικο απογευμα που σε θυμηθηκα, αφιερωνω στη μνημη σου ενα απο τα καλυτερα τραγουδια των Active Member, που παρολο που δεν ξερω αν σου αρεσε, ειμαι σιγουρος οτι θα το ειχες ακουσει.
ΓΙΑ Τ' ΑΔΕΡΦΙΑ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΝΩΡΙΣ
Οι πιο πολλοί δεν θα θυμάστε αυτά που τότε είχα πεί
και με αναγκάζετε ξανά να σας χαλάσω τη γιορτή
το βόλεμά σας και την ατέλειωτη χαρά
κι ό,τι είχα αφήσει απ' την προηγούμενη φορά.
Τα ίδια μάτια με την τόση αδιαφορία
καλά στημένη και η αλώβητη ιστορία
βλέπεις τώρα είναι μπανάλ η ωμή ολιγαρχία
κυβερνάει η γκλαμουριά και η σινιέ αληταρχία.
Η ευκολία τα λεφτά πανίσχυρο το τέρας
μα για τα αδέρφια μου δε φτάνει ο αέρας
τους μοιάζει η φτώχια φυλακή και ζητούν την ευκαιρία
να ξεφύγουν από αυτή την τιμωρία.
Και πάν’ εκεί, φυτώριο, καλό, εντατικό,
σε ένα κολλέγιο που λες ιδιωτικό
λαμπρό το μέλλον γιάπης με φράγκα
κι αν την χωθείς και σε στοά σε κάνουν μάγκα.
Τη λέν παιδεία, τι κοροιδία
λαπαδιασμένα τα όνειρά τους τι αηδία
αυτά τα αδέρφια χάνονται εδώ στο δυο χιλιάδες
και φταίτε εσείς ρε πατεράδες και μανάδες.
Για τα αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
δεν φτάνει μόνο της λύπης το τραγούδι
τα λάθη σας να ξέρεις πως δεν σβήνουνε
μοναχά με ένα δάκρυ ή ένα λουλούδι.
Γι' αυτά αδέρφια που χαθήκανε νωρίς
κοιτάω τον ουρανό και σιγοτραγουδάω
και αφού νοιώθω την καρδιά μου να πονάει
δεν ξεχνάω και εκδίκηση ζητάω.
Αλλού γιορτάζουνε αλλιώς γι' αυτό και εγώ στάνταρ τρελός
σκάω ακάλεστος και έχει ο Θεός.
Παιχνίδια εδώ πολιτικά κι ας έχει έδρανα αδειανά
είν' η πορεία σταθερή στο πουθενά.
Γιουροκουρέλια από εδώ, το μισοφέγγαρο από εκεί
και πάνω απ' όλα η μαμά Αμερική
νοιώθω καλά που είμαι απ' την χώρα σου Σωκράτη
κι ας έχω τσίμπλα στο ένα μάτι.
Μα δε βαριέσαι πόσα αδέρφια να χαθούνε
οι υπόλοιποι ίσως να μπορούνε να πηδιούνται απ' το PC τους
και να αλλάζουν τη ζωή τους
με κοκτέλα χημικών, παραγωγή τους.
Με λίγο clubbing πρασινοκόκκινα μαλλιά
πίσω κουφάλες θα μας βάλουν τα γυαλιά
αυτοί τα πάνε πιο καλά στους αριθμούς
θα μας κερδίσουν στους μαρμάρινους σταυρούς.
Κι είναι τα αδέρφια μου πιστοί σαν καταναλωτές
φανατικοί των show τηλεθεατές
άλλοι ντιλέρια μπορεί και δικηγόροι
το ίδιο μου κάνει κι ας αλλάζουνε οι χώροι.
Άλλοι μπράβοι και μες την νύχτα καθώς πρέπει
αφού η φτώχια η πουτάνα το επιτρέπει
άλλοι φορέσανε στολή για εκείνους ντρέπομαι πολύ
άλλοι τελειώσαν όποια να 'τανε σχολή.
Άλλοι γιατροί και επιχηρηματίες
άλλοι στον τόκο τα λεφτά και εγκληματίες
μα δεν τ' αντέχω ρε παιδιά εγώ σας έζησα αλλιώς
γι' αυτό σας λέω ότι δεν είμαι τυχερός.
Έμεινα εδώ να τραγουδάω και σας ρωτάω
τελικά από ποιους εκδίκηση ζητάω
από εκείνους που ξέρουμε ότι φταινε
ή από εκείνους που τριγύρω πάλι κλαινε.
Οι πιο πολλοί δε θα θυμάστε αυτά που τότε είχα πει
και μ’ αναγκάζετε ξανά να σας χαλάσω τη γιορτή,
να πάρω σβάρνα τη χαρά κι ίσως ετούτη τη φορά
να φτύσω λόγια, ν' ακουστούν πιο καθαρά,
να σας χαρίσω και το φόβο κέρασμά σας
κι απ’ τα λόγια που μπερδεύω, όσα μείνουν, χάρισμα σας·
κι αν φωνάζω σαν τρελός, το γουστάρω έτσι κι αλλιώς,
να μπερδεύω όσα νιώθω κι όσα σκέφτομαι εντελώς.
Για τ’ αδέρφια· για ποια αδέρφια Για τα λίγα που έχουν μείνει.
Ποιος θα το κρίνει
Κι αν είμαι μόνος με την εκδίκηση παρέα,
εγώ το κάνω για να νιώσω λίγο ωραία.
Μα κι έτσι να ’ναι και να μην έφυγε κανείς,
εγώ λυπάμαι που δεν έφυγα μονάχος μου νωρίς.
Κι αφού νιώθω την καρδιά μου να πονάει,
δε ξεχνάω και εκδίκηση ζητάω.