"get the hell out of here"

Ενα απο τα πραγματα που δεν μου αρεσουν σχετικα με την Αθηνα, ειναι οτι ειναι υπερβολικα στη μεση της Ελλαδας. Δειτε το στο χαρτη: μαζι με τα νησια η Ελλαδα ειναι σαν ενα ορθογωνιο και περιπου στο κεντρο, ειναι η Αθηνα. Ταυτοχρονα, περιπου οι μισοι Ελληνες μενουν στας Αθηνας. Αυτο σημαινει οτι για ολους εμας, οι αλλες, "γειτονικες" χωρες ειναι μακρια. Ενα ολοκληρο Αιγαιο μας χωριζει απο την Τουρκια και τα συνορα με τα αλλα Βαλκανικα κρατη ειναι μιση Ελλαδα πιο περα. Για να καταλαβεις οτι η Ιταλια ειναι γειτονικη χωρα πρεπει να πας μεχρι τα Ιονια νησια και για να μυριστεις Τουρκια θελει καμια δεκαρια και παραπανω ωρες μεχρι τη Σαμο, τη Ροδο ή την Αλεξανδρουπολη. Το οτι οι Θεσσαλονικιοι πεταγονται για ψωνια στο Πλοβντιβ μας ακουγεται περιεργο, το ιδιο και για τους Καστοριανους και τη Μπιτολα.

Ετσι, χανοντας την αισθηση της εγγυτητας με τους γειτονες χανουμε και την συναισθηση οτι ειμαστε κομματια της ευρυτερης περιοχης μας. Εχω την εντυπωση οτι οι πιο παλιοι Ελληνες, επειδη τα κεντρα του ελληνισμου ηταν αλλου και οχι στην Αθηνα, το καταλαβαιναν αυτο καλυτερα, με το ανοιχτο εμποριο με τα λιμανια της Μικρας Ασιας και τους γυρολογους πραματευτες της Μακεδονιας. Δεν ξερω, μπορει να ειναι κλασικη περιπτωση εξιδανικευσης του παρελθοντος, αλλα νομιζω οτι οι παλιοτεροι ειχαν πολυ πιο εντονο τον Βαλκανικο και τον Ανατολιτικο αυτοπροσδιορισμο απο οτι σημερα. Και ειναι κριμα.

Η συγκεντρωση του δυναμισμου του ελληνισμου στην Αθηνα και οχι στα παλια κεντρα, οπως τα Ζαγοροχωρια, η Χιος και η Θεσσαλονικη, μαλλον εχει να κανει με το ψυχροπολεμικο Σιδηρουν Παραπετασμα σε συνδυασμο με τις παντοτε ασχημες σχεσεις με την Τουρκια και φυσικα την απωλεια ολου του μικρασιατικου ελληνισμου. Οι βορειοι γειτονες μας εγιναν απροσπελαστοι ενω, ηδη απο τους Βαλκανικους Πολεμους, τα νησια σταματησαν να εχουν τις προσβασεις στην Ιωνια που ειχαν παλιοτερα.

Η δικη μας, Αθηναικη, αντιληψη για την ταυτοτητα μας, περα απο Ελληνικη, ειναι Ευρωπαικη και ειδικοτερα Δυτικοευρωπαικη. Οι προβληματισμοι μας, οταν ξεφευγουν απο την Ελλαδικη πραγματικοτητα, εχουν σαν αναφορα την Ευρωπη, τη Δυτικη Ευρωπη. Το ιδιο και σχεδον σε καθε τι που καταφερνει να ξεπερασει το τοπικο, ειτε προκειται για καλλιτεχνικο ρευμα, πολιτικες ιδεες, κοινωνικα προβληματα ή οικονομικες ευκαιριες: αναφερεται στη Δυση και στο πώς η Δυση βλεπει τα πραγματα.

Το προβλημα με αυτο ειναι οτι μπορει να αρχισουμε να αγνοουμε το νοημα των πραγματικων και υπαρκτων προβληματων της περιοχης μας. Να καταντησουμε σαν ενα τυπο που τον καλουν να παει στα μπουζουκια και σκαει μυτη με γκρουβαλιαρικο σαλβαρι και ραστα, οπως θα πηγαινε στο Womad, και αναρωτιεται μετα γιατι δεν του μιλανε οι σκυλουδες. Και ειναι κριμα. Αν μη τι αλλο γιατι τα προβληματα της περιοχης μας και οι διαφορες λυσεις και μη-λυσεις που κυκλοφορουν, εχουν τρομερο ενδιαφερον. Σαν αυτο το αρθρο του Andrej Grubacic με τιτλο The Balkans: The independence will be supervised...

ΥΓ. Ελπιζω καποτε να με συγχωρησετε, ω αγαπητοι αναγνωστες, που σας επρηξα πεντε παραγραφους στο μπλαμπλα μονο και μονο για να μπορεσω στο τελος να λινκαρω σε ενα αρθρο που διαβασα σημερα το μεσημερι!!! Ειναι lame για Πρωταπριλια και το ξερω! ;-)