Οχι επικηδειος.
Η πρωτη μου αντιδραση ηταν παλαιοκομμουνιστικη: "Χασαμε τον πατερουλη μας! Χασαμε τον ηγετη μας! Το καμαρι του κομματος! Τι θα κανουμε τωρα?" και αλλα τετοια τραγικα.
Οκει πλακα κανω.
Οπως και να εχει παντως, η αποφαση του Αλεκου Αλαβανου να μην ξαναθεσει υποψηφιοτητα για προεδρος του Συνασπισμου στο ερχομενο συνεδριο ηταν απροσμενη, ακομα και μετα τις φημες των τελευταιων ημερων. Γιατι να τεθει θεμα ηγεσιας σε ενα κομμα του οποιου η επιλογες δικαιωθηκαν και με το παραπανω? Γιατι ο συγκεκριμενος προεδρος, ο οποιος αποτελεσε την πολιτικη ατμομηχανη για αυτες τις επιλογες να θεσει τετοιο θεμα? Γιατι, ειδικα τωρα που ο ιδιος προεδρος απεκτησε αναγνωρισιμοτητα και δημοφιλια?
Υπαρχει ενα παλιο ρητο των μηχανικων: "αμα δουλευει, μην το πειραζεις". Σαν τεχνοκρατες εχουμε καταντησει να σκεφτομαστε οτι το ρητο αναφερεται στα παντα. Αμ δε. Οι πολιτικες διαδικασιες, οι κοινωνικοι αγωνες και η δυναμικη αυτων των αγωνων και της πολιτικης καθε αλλο παρα μηχανες ειναι. Και ο Αλαβανος το ξερει αυτο. Φωναζε για αλλαγη και ανανεωση απο την πρωτη μερα που εγινε προεδρος του Συνασπισμου.
Αν κοιταξει κανεις την θητεια του Αλαβανου στη θεση του προεδρου θα δει μια σειρα απο κινησεις με τις οποιες εδωσε το σημα για αλλαγη και ανανεωση, τοσο στο κομμα του, οσο και κατ'επεκταση και στην υπολοιπη Αριστερα. Και παντα αυτες τις κινησεις τις εκανε, παιρνοντας ρισκα τα οποια ο "παραδοσιακος πολιτικος" δεν θα τολμουσε. Ρισκαρε στηριζοντας ολοπλευρα τη συμμετοχη του Συνασπισμου στον Συ.Ριζ.Α. Ρισκαρε με το ψηφοδελτιο της Ανοιχτης Πολης. Ρισκαρε θετοντας υποψηφιοτητα οχι στην Αθηνα αλλα στις Σερρες και το Ηρακλειο.
Οποτε μπορουμε να δωσουμε μια πρωτη απαντηση στα "γιατι" της δευτερης παραγραφου: επειδη ο Αλεκος Αλαβανος, για μια ακομα φορα ρισκαρει την ανανεωση.
Οταν διαδικασιες σαν και αυτην ανοιγουν σε περιοδους κρισης, γινονται μοιραια εσωστρεφεις και δεν ακουμπουν ουσιαστικα προβληματα, δεν πανε τα πραγματα μπροστα. Δειτε τι εγινε με το ΠΑΣΟΚ: μια τρυπα στο νερο. Ομως οταν ανοιγουν σε περιοδους ευφοριας εχουν καθε δυνατοτητα να ειναι εξωστρεφεις, ουσιαστικα πολιτικες και να οδηγουν σε πολιτικες συνθεσεις και εξελιξεις.
Ο Αλεκος Αλαβανος με την κινηση του αυτη φερνει τον κοσμο της αποδω Αριστερας μπροστα στις ευθυνες του. Σε ιδανικες πολιτικα συνθηκες βαζει το κομμα του με το ζορι στη θεση να ξαναδει το πού θελει να παει. Να εξετασει τις υπαρκτες του αντιφασεις και χωρις πιεσεις να δει πώς μπορει να τις συνθεσει ή να τις εξελιξει.
Οχι, δεν υπαρχει καμια αναγκη για να γραφτουν "πολιτικοι επικηδειοι" για τον Αλεκο Αλαβανο. Με την εξοδο του κανει πολιτικη, ανοιγει ευκαιριες, και επιδεικνυει το ηθος του Αριστερου πολιτικου: μακρια απο εξουσιολαγνειες, και με αντιληψη του κομματικου αξιωματος οχι σαν οφιτσιο αλλα σαν διακονημα.
Ε και αν μη τι αλλο, το κανει με στυλ.