Καθαρση

Στο τελος καθε τραγωδιας που σεβεται τον εαυτο της υπαρχει η καθαρση και μετα την ωμη βια της Πεμπτης χρειαζομασταν ολοι την καθαρση. Ηρθε με την βραδυνη αντικατασταλτικη/αντικυβερνητικη πορεια. Ειναι απιθανο το πώς σε μια μονο μερα, με σχεδον μηδενικη προετοιμασια και με τη βρωμα του φοβου που ξερασαν οι χακι Βαρβαροι ακομα να αρρωσταινει την Αθηνα, μαζευτηκαμε πανω απο πεντε χιλιαδες ανθρωποι. Και ημασταν ολοι πολυ πολυ πολυ θυμωμενοι.

Η πλατεια μπροστα απο τα Προπυλαια γεμισε κοσμο. Στα πηγαδακια ξαναβρισκαμε τους φιλους. Την Πεμπτη ολοι παιρναμε μανιωδως τηλεφωνα ο ενας τον αλλο για να δουμε αν ηταν καλα, τρεμοντας για τα χειροτερα. Η αλληλεγγυη, αυτο το κλισε "οπλο των λαων", την Πεμπτη το βραδυ ανθισε μεσα απο κινητα τηλεφωνα. Οποιον ξεραμε πηραμε τηλεφωνο, οποιος μας ηξερε μας πηρε τηλεφωνο. Και την επομενη μαζευτηκαμε στα Προπυλαια για εκεινους τους εξηντα που τελικα δεν μπορεσαν να απαντησουν στα τηλεφωνηματα. Για αυτες τις εξηντα αναπαντητες.

Ο καθενας μοιραζοταν τη δικη του ιστορια: πώς εσκασε διπλα μας το δακρυγονο, πώς ξεφυγαμε απο τα χερια των Βαρβαρων, πώς βοηθησαμε αλλους να ξαναβρουν την ψυχραιμια τους, πώς δεν ειχε αερα να ανασανουμε, πώς αναγκαστηκαμε να πηδησουμε πανω απο πεσμενους συναγωνιστες για να βρουμε οξυγονο, πώς δειλιασαμε και παρατησαμε συναγωνιστες ημιλυποθιμους γιατι φοβηθηκαμε οτι θα μας επιαναν οι Βαρβαροι. Και η αλληλεγγυη ανθισε ξανα στα πηγαδακια.

Και οταν ξαναπηραμε το δρομο ολο δικο μας, οταν ξαναπερπατησαμε εκει που πριν τρεχαμε πανικοβλητοι, φωναξαμε ολοι μαζι οτι εκεινοι που δερνουν φοιτητες ειναι οι μονοι τρομοκρατες. Και το εννοουσαμε, γιατι ειχαμε νιωσει τον τρομο πρωτο χερι στις πλατες μας, τα κεφαλια μας και τις ανασες μας. Σε εκεινες τις ανασες που δεν μπορεσαμε να παρουμε απο τα ασφυξιογονα.

Και ξαναπερπατησαμε στα ιδια μερη οπου νιωσαμε τη φρικη, το θυμο και το φοβο οταν οι Βαρβαροι εκαναν εφοδο εναντιον μας. Και περασαμε παλι μπροστα απο τον Αγνωστο Στρατιωτη και φτασαμε μπροστα στους Βαρβαρους ξανα. Περηφανοι, με τα κεφαλια ψηλα.

Τελικα ομως ο μεγαλυτερος δειλος δεν ειναι εκεινος που πανω στον πανικο ενεργοποιει τα βασικοτερα ενστινκτα και τρεχει να σωθει. Ο μεγαλυτερος δειλος ειναι εκεινος που φοραει αντιασφυξιογονα μασκα και κραταει φυσουνα την οποια κουναει προκλητικα στα μεχρι χτες πανικοβλητα θυματα του που ηρθαν να τον κοιταξουν καταματα. Ειναι εκεινος που δεν εχει την αξιοπρεπεια να αντικρυσει χωρις αντιασφυξιογονα μασκα, χωρις ασπιδα και κλομπ εκεινους που χωρις μασκες, χωρις κασκολ ή μαντηλια να τους κρυβουν το προσωπο, με καθαρα ματια στεκονται απεναντι του και του ζητουν το λογο.


Και ξαναπηραμε το δρομο ολο δικο μας.